หืม.. ไม่ได้อัพมานานมากเหอะ... แต่ก็ยังอยากจะอัพอยู่
วันนี้อารมณ์ว่าไปอ่านอะไรบางอย่าง...

จะมาย้ำอีกทีว่า เวลามันก็สำคัญกับคนสองคนจริงๆนะ
ถ้ามันมาไม่พร้อมกัน ยังไงมันก็ไปด้วยกันไม่ได้

บางคน เพิ่งรู้จักที่จะดูแลคนที่รัก? ก็ตอนที่อีกคนไม่รักแล้ว
แต่บางที มันเป็นบทเรียนที่ดีแก่คนๆนั้นนะ เค้าจะได้ไปดูแล
คนรักคนใหม่ให้ดีๆไง...
(ส่วนคนแรกนั้นก็ซวยไป ถือว่าทำบุญเหอะ)

อะไรๆสำหรับเรามันไม่ค่อยจะพอดีเลยเนอะให้ตาย
ต้องมีคลาดเคลื่อนตลอดเวลา...
เออ แต่ไอ้ที่มันมาพร้อมๆกันมันก็มีนะ แต่แป๊บเดียวอ่ะ
ของแบบนี้ ถ้าไม่อยู่พร้อมๆกันทั้งสองฝ่าย มันก็ไม่มีประโยชน์

จริงๆตอนนี้เราควรจะอยู่ของเราเองคนเดียวนะ
อยากรู้ว่า ถ้าอยู่คนเดียวจริงๆเราจะทำอะไรบ้าง จะไปไหน
จะจัดสรรเวลาของเราเป็นยังไง....
คงได้ไปไหนต่อไหนเยอะกว่านี้แน่ๆ

อยากมีที่ๆนึงที่จะไปเมื่อไหร่ก็ได้
เบื่อเมื่อไหร่ก็ไปอยู่ได้เรื่องๆ คงสบายสุดๆไปเลย
จะที่ไหนดีล่ะเนี่ยยยยย.....

วันนี้อยู่บ้านเฉยๆ แม่กับพี่จิ๋มก็ไม่อยู่ กว่าพ่อจะกลับคงเที่ยงคืนโน่น...
รถก็มี เวลาดีที่จะออกจากบ้านจริงๆ แต่ไม่มีที่ไป (ซะงั้น!!)

ยังอยู่ชุดนอนอยู่เลยเหอะ - -'

ไปไหนดีๆๆ อยากช็อปปิ้งอ่ะ

เรายังจำวันแรกที่เราได้มันมา...
คนที่ให้เราเค้าบอกกับเราว่า... มีอีกคนมาขอเหมือนกัน แต่เค้าไม่ให้
แต่พอหนูมาขอ เขาให้ทันที... เค้าเชื่อว่า เราจะต้องดูแลมันได้อย่างดี...

ตอนนั้นเราดีใจมากๆ ... ถึงมันจะไม่สวยเหมือนตัวอื่นๆ
มันไม่มีจุดเด่นเหมือนตัวอื่นๆที่ออกมาพร้อมกัน

มันสีขาว ... ผิดกับตัวอื่นๆ
ถ้าพูดตรงๆมันก็คงเรียกได้ว่า ไม่สวยอะไรเลย...
มันเหลือเป็นตัวเกือบสุดท้าย เพราะไม่มีใครเอา
คงเพราะสีของมัน...

แต่เราก็ดีใจที่ได้มันมา และรักมันมากๆ

...

เราให้ชื่อว่า ทาโร่ เพราะมันสีขาวเหมือนเผือก
ที่สำคัญ พ่อของมันชื่อโทร่า ... คล้องจองกันดีเนอะ :)

ทาโร่เป็นหมาขี้กลัว มันจะตัวสูงๆโย่งๆ ขุนเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน
ทาโร่มักจะยอมหมาตัวอื่นในบ้านตลอด นอนหงายหลังตลอดที่โดนขู่
เราไม่ชอบทาโร่อย่างนึงคือ มันชอบกระโดดชนหน้าเรา
จนทำแม่เลือดออกที่คิ้วมาแล้วหนนึง...
ทาโร่ตะกละมากๆ มันไม่เคยกินจากมือดีๆ มันแทบจะกินมือเราไปทั้งมือ
ทำให้เราต้องตีมันบ่อยๆ แต่ก็ไม่หายจากนิสัยนี้ซะที...

ทาโร่เป็นสุนัขที่ขนนิ่มที่สุดเท่าที่เราเคยเลี้ยงมา

....

และแล้ว.. เราก็..
เรารู้ตัวเองอยู่แล้ว เราเป็นคนรักสุนัข แต่เรากลับเป็นคนดูแลสุนัขที่แย่ที่สด
เราได้แต่เล่นกับมันตามอารมณ์ที่เราอยากจะเล่น
วันไหนเราเบื่อ เซ็ง เราก็แทบจะไม่ได้แตะมันเลย
ไม่ได้ดูแลว่ามันจะป่วยหรือเปล่า ถ้าไม่มีอาการ ก็จะไม่พาไปหาหมอ
พาไปหาหมอ พอหายดี.. เราก็ปล่อยปะละเลยมันเหมือนเดิม...

จนวันนี้...

ทุกอย่างมันสายเกินแก้แล้ว...
หมอบอกว่า มันต้องมีอาการมาก่อนหน้านี้นานมากๆ...แต่เราไม่ได้สังเกต

เราไปเยี่ยมมันเมื่อวาน.. มันหันมามองเรา แล้วก็หันกลับไปนอนต่อ...
ทาโร่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย... ทำไมเราปล่อยให้มันอาการหนักถึงขนาดนี้ได้นะ
เรานั่งลูบขนมันไปเรื่อยๆ ขนสีขาวๆ ที่ถึงมันจะป่วยขนาดนี้ มันก็ยังนุ่มเหมือนเดิม
เราได้แต่บอกกับมันว่า เราขอโทษ..
จนเราเดินออกจากห้อง เราเห็นมันหันมามองเราอีกครั้ง

ใครจะรู้ ... ว่านั่นเป็นหนสุดท้าย ที่เราจะได้มองเห็นมันมองเรากลับมา

....

เมื่อวานตอนสองทุ่มครึ่ง... ที่บ้านพยายามโทรหาเรา
แต่โทรสับไม่มีสัญญาณ....

ทาโร่เสียแล้ว...

...

จริงๆเมื่อวานตอนบ่าย หมอก็บอกให้เราทำใจ
ทาโร่อาจจะอยู่ได้อีกไม่ถึงอาทิตย์...
เราคิดว่า วันนี้เราจะไปเยี่ยมมันอีก... แต่กลับกัน
วันนี้.. เราต้องไปเอาศพของมัน...
เราอยากเอามาฝังที่บ้าน...

...

ตั้งแต่วันที่ทาโร่เข้าโรงพยาบาล มันทำให้เรารู้..
สิ่งที่เราควรจะดูแล สิ่งที่เราควรจะรักษา ยิ่งที่เป็นหน้าที่ที่ต้องทำ
ที่ผ่านมา เรามัวทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้... ไร้สาระไปวันๆ
ไม่ได้ทำตัวให้มีประโยชน์อะไรขึ้นมาเลย...

แต่วันนี้เรารู้แล้วนะ รู้ว่าเราควรจะทำอะไรต่อไป...

ขอให้ทาโร่หลับให้สบาย ... ขอโทษนะที่ไม่ได้ดูแลแกดีๆ
รักทาโร่มากๆ